Dag 2: De Ochtend

06:30 - De Wekroep (Fase 3: Het Lichaam Wekken)

Geen snerpende wekker. Iemand van het team loopt zachtjes rond en maakt de mannen wakker. Het eerste uur is in stilte. Je kleedt je aan, nog steeds in de energie van de nacht, zonder de afleiding van smalltalk.

We verzamelen buiten in de ochtendschemering. De lucht is koel en fris. Dit is het moment om uit het hoofd en in het lichaam te komen. Gisteravond was het delen met woorden, vanochtend beginnen we met het delen van energie.

We doen een actieve meditatie of een vorm van lichaamswerk. Dit kan zijn:

• Dynamische Meditatie: Een methode met intense ademhaling, fysieke ontlading (schudden, springen) gevolgd door stilte en observatie. Het doel is om de opgeslagen spanning en de 'mentale ruis' eruit te gooien.
• Ademwerk: Een sessie van verbonden ademhaling die diepe emotionele lagen kan aanraken en vastgezette energie in je lichaam kan losmaken.
• Lichaamswerk (Bio-energetica): Een reeks fysieke houdingen en oefeningen die ontworpen zijn om emotionele blokkades – de letterlijke verkramping in je schouders, je kaken, je bekken – voelbaar en los te maken.

Je zult zien dat mannen gaan zweten, kreunen, misschien zelfs schreeuwen of huilen. En dat is precies de bedoeling. We doorbreken de nette, gecontroleerde façade. Emoties zijn niet iets om over te praten, maar iets om te ervaren.

08:00 - Ontbijt in Stilte

Na de intense fysieke sessie gaan we ontbijten. Nog steeds in stilte. Dit is een cruciaal onderdeel. De stilte zorgt ervoor dat de ervaring kan bezinken. Als je nu zou gaan praten, zou je het meteen kapot analyseren: "Wow, wat was dat heftig," of "Ik voelde helemaal niks." Door de stilte blijf je bij je eigen proces. Je merkt het eten dat je eet, je voelt je lichaam, je observeert de andere mannen zonder te hoeven reageren.

De dynamiek is nu compleet anders dan bij het diner gisteravond. De afstand is verdwenen. Er is een stille, bijna voelbare verbondenheid. Je hebt elkaars ongecensureerde energie gezien. De man die gisteravond nog de stoere CEO was, stond net misschien wel te trillen als een rietje. De stille man brulde zijn longen uit zijn lijf. De maskers zijn niet alleen gezakt, ze hebben de eerste barsten. Er is een diep, woordloos respect ontstaan.

09:30 - De Ochtendcirkel: De Diepte in

Dit is waar "het echte werk" van gisteren een vervolg krijgt. We komen weer samen in de cirkel.

• Check-in: De check-in is nu anders. De vraag is niet meer "wie ben je?", maar "Hoe zit je er nu bij? Wat is er levend in jou na de ervaring van vanochtend?" De antwoorden zijn niet langer verhalen uit het hoofd, maar observaties uit het lichaam. "Ik voel een enorme rust in mijn borst." "Mijn benen trillen nog steeds." "Ik voel me boos en ik weet niet waarom."
• Het Thema Introduceren: Nu het fundament van veiligheid en lichamelijk bewustzijn is gelegd, introduceer ik het thema voor de ochtendsessie. Vaak beginnen we bij de wortels: onze relatie met onze vader. De 'Vaderwond'. De man die ons ons eerste voorbeeld van mannelijkheid gaf, of juist het gebrek daaraan.
• Het Werk: We gaan dit thema niet bespreken, we gaan het ervaren. Ik introduceer een specifieke oefening. Bijvoorbeeld:
  • Een deelronde: Met een gerichte vraag als: "Wat heb je van je vader gemist?" of "Welk oordeel van je vader draag je nog steeds met je mee?"
  • Een constellatie-oefening: Waarin iemand zijn relatie tot zijn vader fysiek in de ruimte opstelt met behulp van andere mannen als representanten. Dit kan ongelooflijk heldere en emotionele inzichten geven.
  • Een brief schrijven: Een ongestuurde brief aan je vader die je nooit zult versturen, maar die je (deels) voorleest aan de groep.

Dit is het punt waarop de emoties echt de ruimte krijgen. De dammen breken. Mannen delen verhalen over afwezige vaders, kritische vaders, alcoholistische vaders, maar ook over liefdevolle vaders die ze te vroeg verloren zijn. De pijn van het kleine jongetje dat erkenning wilde, komt naar de oppervlakte. En voor het eerst in hun leven wordt die pijn niet weggelachen, gerationaliseerd of genegeerd, maar wordt deze gezien en gedragen door een kring van mannen.

Aan het einde van de ochtend is de groep onherkenbaar veranderd. De sfeer van competitie en aftasten van dag 1 is volledig verdwenen. Ze is vervangen door een rauwe, kwetsbare en diep ondersteunende broederschap. We zijn niet langer individuen. We zijn een 'tribe' die getuige is van elkaars diepste wonden en grootste kracht. En het is pas lunchtijd op dag 2.